Stel je even voor: je bent in de jaren zestig, je speelt gitaar en je staat naast jazzgrootheden als Sonny Stitt en Eddie Harris.
▶Inhoudsopgave
Je speelt met passie, techniek en een unieke smaak. Toch is de kans groot dat je zijn naam nooit eerder hebt gehoord. Maak kennis met Joe Diorio.
Hij was een van die verborgen juwelen in de jazzwereld. Hoewel hij een indrukwekkende carrière had die decennia lang duurde, bleef hij vaak net iets te veel in de schaduw staan van de allergrootsten.
Toch is zijn muziek een schat voor elke jazzliefhebber. Laten we duiken in het leven van de onbekende meester van de jazzgitaar.
De Muzikale Start: Opgegroeid met Klanken
Joe Diorio werd geboren op 6 augustus 1936 in Waterbury, Connecticut. Het is dus niet zo vreemd dat hij muzikaal werd, want hij groeide op in een echte jazz-familie.
Zijn vader, Anthony Diorio, was trombonist en arrangeur. Zijn broer, Pete Candoli, was saxofonist. De muziek zat er dus letterlijk ingebakken vanaf de eerste dag.
Al op jonge leeftijd begon Joe met gitaar spelen. Hij speelde in lokale bands rondom Waterbury en ontwikkelde al snel een eigen geluid. Hij studeerde even aan de Universiteit van Connecticut, maar net als zoveel grote artiesten besloot hij de schoolbanken te verlaten om zich volledig te wijden aan zijn passie: de muziek.
Het Grote Werk: Samenwerkingen met Reuzen
Toen Diorio in de vroege jaren '60 begon, werkte hij razendsnel samen met de beste namen uit de jazz. Zijn eerste grote samenwerking was met saxofonist Sonny Stitt.
Samen maakten ze albums als Exodus to Jazz (1961), Move on Over (1963) en My Main Man (1964). Deze albums zijn echte klassiekers in de 'soul-jazz' stijl. Hier liet Joe direct zien dat hij een meester was in improviseren.
Hij werkte ook veel met Eddie Harris, een andere invloedrijke saxofonist. Samen maakten ze albums als Mighty Like a Rose (1961) en A Study in Jazz (1962).
Een Breed Palet aan Samenwerkingen
Door met deze toppers te spelen, bouwde Diorio een reputatie op als een gitarist met een scherp oor voor melodie en een vaste techniek. Diorio was nooit iemand die stil bleef staan. Hij zat constant vol nieuwe muzikale ideeën.
Hij werkte met een enorme verscheidenheid aan muzikanten. Naast de grote namen zoals Eddie Harris, speelde hij bijvoorbeeld ook met saxofonist Ira Sullivan.
Samen maakten ze het album Peace (1976). Op dat album was een bijzondere gast te horen: de legendarische bassist Jaco Pastorius.
In de latere jaren '80 en '90 zocht hij de samenwerking op met de beste gitaristen van die tijd. Hij speelde met Robben Ford op Minor Elegance (1989) en met Gary Willis op Double Take (1993). Ook maakte hij muziek met Mick Goodrick op Rare Birds (1993). Deze albums tonen aan dat Diorio niet bang was voor experimenten. Hij kon moeiteloos schakelen tussen harde bebop, fusion en zelfs avant-garde geluiden.
De Experimentele Solo Artiest
Hoewel hij vaak als begeleider werd gezien, had Joe Diorio ook een sterk eigen visie. Hij bracht veel solo albums uit.
Zijn stijl werd omschreven als een mix van bebop en hardbop, maar met een vleugje experimentele geluiden. Hij was niet bang om te zoeken naar nieuwe klanken en technieken op zijn gitaar. Zijn discografie is indrukwekkend te noemen.
Denk aan albums als Rapport (1974), Solo Guitar (1975) en Peaceful Journey (1977).
Later bracht hij ook albums uit als Earth Moon Earth (1987) en Italy (1989). Zelfs in de jaren '90 bleef hij innoveren met albums als Double Take (1993) en We Will Meet Again (1993). Al deze werkjes tonen een persoonlijke stijl die vaak wordt omschreven als 'scherp', 'muzikaal' en 'vol verbeelding'.
Invloed en Lesgeven: De Meester Wordt Docent
Naast het spelen was Diorio ook een gerespecteerd leraar. Samen met collega's Don Mock en Ron Eschete was hij instructeur op de beroemde Guitar Institute of Technology (GIT) in Los Angeles.
Dit is de voorloper van het tegenwoordige Musicians Institute. Op de GIT leerden ze studenten de fijne kneepjes van het gitaarspelen. Ze introduceerden ze voor de basisprincipes van jazzmuziek. Deze ervaring als leraar hielp Diorio niet alleen om zijn eigen kennis over te dragen, maar ook om zijn eigen begrip van muziektheorie te verdiepen.
Waarom Joe Diorio Onbekend Bleef (En Waarom Dat Zonde Is)
Joe Diorio bereikte nooit de status van een 'wereldberoemde' jazzster als Pat Metheny of Wes Montgomery. Toch is zijn invloed op de jazzgitaar onmiskenbaar. Zijn speelstijl, gekenmerkt door technische vaardigheid en muzikale verbeeldingskracht, heeft een hele generatie gitaristen geïnspireerd.
Werken met artiesten als Robben Ford en Mick Goodrick heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de jazzgitaar in de late 20e eeuw.
Een Blijvende Eer
Hoewel hij vaak over het hoofd werd gezien in de jazz-canon, wordt hij steeds vaker erkend als een van de meest onderschatte en invloedrijke gitaristen van zijn tijd. Zijn albums zijn een waardevolle bron van inspiratie voor elke gitarist die op zoek is naar diepgang.
Zijn relevantie bleef bestaan tot het einde. Zijn laatste samenwerkingen, waaronder projecten met Pat Metheny in de jaren '90 en later, getuigen van zijn blijvende vermogen om te innoveren. Hij zat nooit vast in een bepaalde stijl; hij bleef zoeken en vernieuwen tot het einde van zijn carrière.
Joe Diorio overleed op 2 februari 2022. Hoewel hij miss de allergrootste sterrenstatus miste, is hij voor de echte jazzkenner een meester.
Als je op zoek bent naar een nieuwe gitaargrootmeester om te ontdekken, stop met zoeken en zet eens een album van Diorio op. Je zult versteld staan van wat je hoort.